Το Habitat 67 είναι ένα συγκρότημα κατοικιών σχεδιασμένο από το Moshe Safdie για την παγκόσμια έκθεση του 1967 στο Montreal. Το Habitat 67 λειτούργησε ως προσωρινή κατοικία για πολλές από τις επισκέψεις διαφόρων αξιωματούχων ανα τον κόσμο. Πρόκειται για την πιο επιτυχημένη έκθεση του 20oυ αιώνα, με πάνω από 50 εκατομμύρια επισκέπτες και 62 έθνη που συμμετέχουν. Το πρόγραμμα Habitat ξεκίνησε σα διατριβή του Sofdie, στη ηλικία των 25, όπου σπούδαζε αρχιτεκτονική και περιστράφηκε γύρω από ένα κυψελοειδές σύστημα στέγασης.

Ο κύβος είναι η βάση, η μέση και το τέλος του Habitat 67. Στην έννοια του υλικού, ο κύβος είναι σύμβολο σταθερότητας. 354 κύβοι τοποθετήθηκαν ο ένας πάνω στον άλλο για να σχηματίσουν 148 κατοικίες. Επιδιώκοντας να εξασφαλίσει την αίσθηση κοινότητας, ο Safdie επεδίωξε να δημιουργήσει εξωτερικούς διαδρόμους, τους πεζόδρομους, οι οποίοι διασυνδέουν τις πολυεπίπεδες κατοικημένες μονάδεςσε 5 διαφορετικούς ορόφους. Οι πεζ'οδρομοι οδηγούν το κτίριο στο περιβάλλον και φέρνουν αντιμέτωπο με κοινόχρηστους χώρους, ιδιωτικής χρήσης.

Η συνολική έκταση του ακινήτου αποτελείται απο 22.160τ.μ. Ανατέθηκε από την καναδική εταιρεία για την έκθεση του 1967. Χρειάστηκε 3 χρόνια για να αναπτυχθεί και το κόστος άγγιξε τα 17 εκατομμύρια δολλάρια. Υπάρχουν 15 τύποι μοντέλων των 12 ορόφων που κυμαίνονται μεταξύ 1 και 8 κύβων και περιλαμβάνουν:

- Απόψεις για 3 πλευρές και βεράντες
- Περιοχές από 624 έως 5000 τετραγωνικά πόδια,που εμφανίζονται πάνω από 1,2,3,4 ορόφους
- Ιδιωτικές βεράντες απο 225 έως 1000 τετραγωνικά πόδια
-6 ανελκυστήρες
- Κεντρική θέρμανση και κλιματισμό

Όσον αφορά την κατασκευαστική δομή του κτιρίου, ο Sofdie προκειμένου να το κάνει οικονομικά προσιτό, επινόησε ένα σχέδιο για τη μαζική παραγωγή τσιμεντόλιθων. Ο ίδιος θεώρησε πως η κατασκευή προκατασκευασμένων ήταν πολύ πιο αποτελεσματική, γι 'αυτό ίδρυσε ένα εργοστάσιο στη χερσόνησο με σκοπό την κατασκευή οικιστικών μονάδων. Χρησιμοποιήθηκαν αρκετά μεγάλα καλούπια για σχηματίσουν το βασικό σχήμα κάθε τυποποιημένης ομάδας. Ένα ενισχυτικό κλουβί καλωδίων "έντυσε" το καλούπι και περιτυλίχθηκε στη συνέχεια γύρω από αυτό. Αφού υλοποιήθηκε η συγκεκριμένη ομάδα, αφαιρέθηκε από το καλούπι και κινήθηκε προς τη γραμμη συναρμολόγησης, όπου ένα ξύλινο υπο-πάτωμα ήταν εγκατεστημένο με ηλεκτρολογικές και μηχανολογικές υπηρεσίες. Παράθυρα και μόνωση ήρθαν μετά, ενώ προκατασκευασμένα μπάνια και μοντέλα κουζίνας είχαν ήδη εγκατασταθεί. Τέλος, η όλη μονάδα ανυψώθηκε με γερανό στη θέση της στο κτίριο.

Το 1990 ένα άρθρο στην εφημερίδα New York Times, από τον αρχιτέκτονα και ιστορικό Witold Rybczynski, χαρακτήρισε το Habitat ως ένα έργο που έγινε γνωστό διεθνώς και του οποίου η θέση στην ιστορία της αρχιτεκτονικής είναι εξασφαλισμένη. Από την ίδρυση του το Habitat ήταν ένα καινοτόμο, αμφιλεγόμενης συγκίνησης έργο, που κατάφερε να αποδείξει την πρωτότυπη ιδέα του και μάλιστα έχοντας διαχρονική ισχύ. Δεν ήταν απλά ένα πείραμα στην προκατασκευή και τη μαζική παραγωγή ή στη χρήση ενός τρισδιάστατου αρθρωτού συστήματος, ως οργανωτική αρχή μιας αστικής δομής αλλά ένα ιδιοφυιές σχέδιο, τόσο σε αστικό όσο και σε αρχιτεκτονικό επίπεδο γαι το δημόσιο και ιδιωτικό χώρο. Οι κατοικίες ακόμη και σήμερα ακτινοβολλούν τη φαντασία και τη δύναμη του σχεδιαστή, η οποία αποτελεί ένα από τα ουτοπικά σχέδια του μοντερνισμού που κατάφεραν να υλοποιηθούν και να λειτουργήσουν ορθά στο πέρασμα του χρόνου.

Όραμα του αρχιτέκτονα ήταν να δημιουργήσει ένα έργο, όπου οι θεσμικές και εμπορικές εγκαταστάσεις θα στέγαζαν σχολεία, καταστήματα, γραφεία και πολιτιστικούς χώρους, κάτι που δεν υπολοιήθηκε ποτέ.
Πιο κάτω παραθέτουμε σχέδια του αρχιτέκτονα για τη λύση των κατόψεων και της γενικότερης σύνθεσης.

Υπάρχουν 2 είδη ανθρώπων που ζούν στο Habitat, εκείνοι των οποίων τα διαμερίσματα κοιτάνε την πόλη και εκείνοι που έχουν θέα τον ποταμό, πέραν της πόλης. Η διάρθρωση των διαμερισμάτων αναπτύσσεται ελεύθεραμε την εξάπλωση κατά πλάτος και καθ 'ύψος, επαναλαμβανόμενων κυβικών μονάδων με διάφορους τρόπους συνάντησης στο χώρο. Με αυτό τον τρόπο δημιουργούνται πλήρη και κενά, με υπαίθριους και ημι-υπαίθριους χώρους να εμπλέκονται στο κτισμένο περιβάλλον και το αντίστροφο.

Οι κάτοικοι του Habitat 67 υποστηρίζουν πως το να ζει κανείς στο Habitat είναι σαν να ανήκει σε μια κοινότητα στην οποία όλοι πρέπει να συνεισφέρουν στη συντήρηση του χώρου καθώς το συγκεκριμένο συγκρότημα κατοικιών προτείνει ένα τρόπο ζωής, άμεσης αλληλεπίδρασης με τους γείτονες. Πρόκειται δηλαδή για ένα σχεδιασμό κατοικιών με επίκεντρο τον άνθρωπο και την κοινωνία καθώς ένα αρχιτεκτονικό έργο πρέπει πάνω απ΄όλα να εκφράζει έναν ανθρώπινο τρόπο ζωής.